Jerzy Ludwik Szletyński
Starszy sierżant I Brygady Legionów Józefa Piłsudskiego, założyciel-drużynowy pierwszej powstałej drużyny harcerskiej w Łodzi, „Dwójki” (2 ŁDH), wielki patriota i wojownik wolności. Przez zapał do pracy harcerskiej i harcerskiego ideału, stylu życia zginął w walce jako bohater, do ostatniej chwili otoczony przyjaciółmi.
Jerzy Ludwik Szletyński, drugi syn Mikołaja i Zofii z Daszewskich, wnuk Ludwika Szletyńskiego, porucznika 7 pułku piechoty liniowej Królestwa Polskiego.
Urodził się 19 czerwca 1894 r. o godzinie 1:00 popołudniu we środę na stacji Jędrzejów.
Od 1 sierpnia 1895 roku mieszka z rodzicami w łodzi przy ul. Nawrot 54. Uczęszczał do Gimnazjum Handlowego, Handlowego później do Gimnazjum Radwańskiego w Łodzi.
Od najmłodszych lat należał do „Sokoła”, „Zarzewia”, którego był współtwórcą na terenie Łodzi.
Od 14 sierpnia 1908 r. do 23 listopada 1909 r. przebywa w Krakowie, gdzie uczestniczy w szkoleniach i ćwiczeniach organizacji niepodległościowych.
W 1912 r. powstałą 2 Łódzka Drużyna Harcerzy im. majora Waleriana Łukasińskiego. Jej Pierwszym Drużynowym zostaje Jerzy Szletyński. We wrześniu 1913 roku przejmuje z rąk Tadeusza Kalusińskiego prowadzenie drużyn skautowych w Łodzi, stając się komendantem Łódzkiego harcerstwa. Jego działalność była wobec ówczesnych władz zagrożeniem dla Rosjan, gdyż propagowała dążenia niepodległościowe. Mimo to Jerzy nie przejmował się zagrożeniem. Interesowała go tylko ojczyzna i możliwość wsparcia podzielonej Polski. Jego praca jest doceniona zarówno przez podwładnych jak i przełożonych.
Sukcesy wychowawcze doprowadzają do tego, iż 1 marca w 1914 r. zostaje aresztowany wraz z drużyną w czasie zajęć terenowych. W więzieniu przebywa do 28 marca 1914 roku.
W dniu 28 października 1914 r., wymaszerował na czele plutonu scautów z Łodzi, Harcerzy, przez Łask, Wieluń, Częstochowę, do I Brygady Legionów.
2 listopada 1914 roku mianowany podoficerem, przybiera pseudonim „Młocki”.
16 listopada bierze udział w bitwie pod Krzywopłotami. Po bitwie pod Łowczówkiem stoczonej w święta Bożego narodzenia 1914 roku zostaje sierżantem.
W maju 1915 roku uczestniczy w Bojach nad Nidą i ciężkiej Bitwie Legionów pod Konarami. Awansuje do stopnia starszego sierżanta.
23 maja 1915 roku w dzień zesłania ducha świętego, prowadząc atak swojego plutonu od wsi Kamienica zostaje ciężko ranny w głowę. W tym stanie pozostaje między liniami na polu bitwy do następnego dnia.
24 maja wieczorem koledzy- Kaprale W. Lipieński i E. Pheiffer (późniejsi pułkownik i Generał)-wynoszą go z ostrzeliwanego pola bitwy. Mimo pomocy lekarskiej zmarł nie odzyskawszy przytomności o godzinie 10:00 25 maja w 1915 roku.
Pochowany został na miejscu śmierci. Następnie przeniesiony na cmentarz w Olbierzowicach a po wojnie. Na początku lat trzydziestych przeniesiono ciało Jerzego na cmentarz do zbiorowej mogiły legionistów poległych w bitwie pod Konarami, na skraju lasu pod Beradzem.
Odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Niepodległości.
Na podstawie opracowania A. Szletyńskiegoi